Poems

ทะเลคลั่ง

posted on 29 Mar 2011 02:26 by zedth in Poems directory Fiction
 
อึงคะนึงกึกก้อง                ลมฝน
เกลียวคลื่นซัดสาดวน         เกลือกกลิ้ง
ทะเลคลั่งซัดจน               น้ำขุ่น คลั่กนา
เรือล่องราวถูกทิ้ง             เหนื่อยล้า คนเรือ

นานวันไปยิ่งช้ำ               นาวา
กลางคลื่นลมธารา            ต่อสู้
พายุก่อฤทธา                  หนักหน่วง
เรือลิ่วปลิวมิรู้                  พรุ่งนี้ เป็นไฉน

ครืนครืนเสียงคลื่นซ้ำ         เรือเอียง
พรึ่บพรั่บธงทิวเรียง           พัดพริ้ว
อึงอลป่วนปั่นเสียง            ลมลิ่ว
ปังปึ่งพิโรธกริ้ว                บ่สู้ ก็ตาย

หวีดหวิวกรีดร่ำร้อง            แรงลม
กระหน่ำฝนพร่างพรม          ส่งซ้ำ
ระบือลั่นดังขรม                ฟ้ารั่ว ฤาเจ้า
สาดส่งละอองน้ำ              ท่วมท้น ดาดฟ้า

ทะเลเดือดฟ่องฟุ้ง             ฟองขาว
เห็นคลื่นซัดหาดยาว          ครั่นคร้าม
หมอกเมฆเคลื่อนบังดาว      หมองหม่น นักนา
คืนค่ำกลัวเกินห้าม             รุ่งเช้า มิพ้น

ตึงตังขืนตื่นสู้                   ลมแรง
ตู้ตั่งเตียงตะแคง               มิท้อ
กลัวเกรงห่อนสำแดง          เห็นไม่
เรือแล่นลอยลำล้อ             คลื่นสู้ สุดใจ
 
หันหัวเรือต่อต้าน              ทานทัด
ซ่าซู่โหมสาดซัด              ทั่วถ้วน
นาวียั่งยืนหยัด                 มิผ่อน พักกาย
ฝืนต่อต้านแรงม้วน            คลื่นห้อ หั่นเรือ

หากนาวาแล่นโล้             ทานทน
ลอยล่องในสายชล           อยู่ได้
วันพรุ่งรุ่งเช้ายล               แสงส่อง
จักถวายพานไหว้             หมู่ไม้ มงคล

หากมิอาจผ่านพ้น             คืนคลั่ง
ก็บ่ฝืนพลัง                     แผ่นฟ้า
ขอเพียงร่างถึงฝั่ง             คืนแก่ ญาตินา
ฝากชื่อลือชากล้า            กึกก้อง นภาลัย
 
โคลงสี่สุภาพนี้ แต่งขึ้นในวันที่ทดท้อกับชีวิตอยู่พอสมควร เป็นความรู้สึกที่ยอมจำนนต่อธรรมชาติ เพราะว่าอีกอาทิตย์เดียวก็จะจบสิ้นภารกิจและจะได้กลับบ้านไปพักผ่อนแล้ว แต่ธรรมชาติ คลื่นลมก็ยังไม่ยอมให้พวกเราได้อยู่กันอย่างสบายๆ ยังคงถาโถมใส่เรา เหมือนวันแรกที่เรามา และเหมือนช่วงตลอด 6 เดือนที่ผ่านมา ซึ่งเราเจอคลื่นลม และความยากลำบากอย่างหนักหน่วงมาก
 
ประกอบกับข่าวคราวภัยพิบัติที่บิวต์อารมณ์เหลือเกิน ทั้งสึนามิที่ญีปุ่น แผ่นดินไหวในพม่า น้ำท่วมในไทย ประกอบกับพายุดีเปรสชั่นที่เผชิญมาเมื่อเดือน พฤศจิกายนปีที่แล้ว ก็แทบเอาตัวไม่รอด หนีรอดมาได้แค่เสี้ยวยาแดงผ่าแปดเท่านั้นเอง มิฉะนั้น ก็อาจจะไม่ได้มานั่งเขียนบล็อกอยู่ตรงนี้
 
แต่ครั้งนี้ก็รู้สึกว่า อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด ถ้าคลื่นมันแรง แล้วเรือทานไม่ไหว ก็คงต้องยอม ยอมจริงๆ ธรรมชาติถ้าเอาจริง ก็เอาชนะเราได้อยู่แล้ว อะไรจะเป็นก็ให้มันเป็นไป ขอให้เรามีสติก็พอ
 

Facebook