ฉันเกลียดเทศกาล

posted on 07 Feb 2011 14:54 by zedth in Navy-Story directory Knowledge

ช่วงใกล้เทศกาลสำหรับทหารเรือแล้ว เป็นช่วงที่นรกที่สุดครับ เพราะต้องรับศึกสองด้าน ด้านหนึ่งก็ด้านการงาน อีกด้านหนึ่งก็ด้านชีวิตส่วนตัว เพราะว่าพอใกล้ช่วงเทศกาลทีไร ไม่ว่าจะเป็น ปีใหม่ วาเลนไทน์ สงกรานต์ ลอยกระทง ก็จะต้องมีคำสั่งมาให้ออกราชการอยู่ร่ำไป หรือถ้าไม่มีคำสั่งมา ก็กำลังออกราชการอยู่พอดี น้อยครั้งมากครับ ที่ช่วงเทศกาลจะได้มีชีวิตปกติสุข อยู่กับบ้านกับครอบครัว โดยเฉพาะพวกที่อยู่เรือ ซึ่งมักจะมีราชการให้ออกกันเกือบทั้งปี

เวลาออกราชการแต่ละทีนั้นก็ต้องมีการเตรียมตัว เตรียมเรือ ไหนจะต้องรีบซ่อมอุปกรณ์ที่ชำรุดอยู่ให้เสร็จ ไหนจะต้องขนเสบียง ขนลูกปืน ขนข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัว เพื่อเตรียมตัวไปอยู่ในพื้นที่ปฏิบัติงานนานๆ ซึ่งก็ทำให้เกิดความเครียดขึ้นมาในระดับหนึ่ง เพราะงานต้องรีบเร่ง และหวั่นว่าจะไม่สำเร็จ แล้วยังต้องมีปัญหามาให้แก้อีก

พอได้แจ้งข่าวว่าจะต้องออกราชการให้กับแฟนแล้ว ก็จะต้องรับศึกจากแฟนที่ไม่เข้าใจอีก ซึ่งบรรดาแฟนๆ มักจะมีคำถามเดียวกันว่า ทำไมต้องมาออกช่วงนี้ด้วย ผมก็อยากจะถามเหมือนกันว่า ทำไมต้องมีเทศกาลช่วงนี้ด้วย ในความรู้สึกส่วนตัวแล้ว ใช่ว่าผมจะชอบออกราชการในช่วงเทศกาลนะ หัวใจคนเราก็คงไม่ต่างกัน

ดังนั้น เมื่อช่วงเทศกาลมาถึงทีไร ก็ได้แต่คิดในใจว่า "ฉันเกลี่ยดเทศกาล" ทั้งทหารเรือและแฟนทหารเรือ

ในช่วงแรกๆ ก็รับได้ยากเหมือนกัน เมื่อก่อนสมัยที่เป็นนักเรียนนายเรือ เวลาจะต้องออกฝึกภาคปฏิบัติในทะเลทีไรนี่แสนจะอาลัยอาวรณ์ อยากจะอยู่กับแฟนให้นานที่สุดเท่าที่จะนานได้ เวลาออกฝึกก็เฝ้านับเวลาให้มันผ่านไปไวไว และรอวันที่จะได้กลับไปพบกันอีก แต่พอจบมาแล้ว หวังว่าเรื่องแบบนี้คงจะดีขึ้น ที่ไหนได้ หนักกว่าเก่าอีก เพราะจะมีคำสั่งฟ้าผ่ามาตลอดแบบไม่แจ้งให้ทราบล่วงหน้า ไม่เหมือนตอนเป็นนักเรียนนายเรือ ที่จะรู้ช่วงเวลาฝึกแน่นอน ผมเคยเจอคำสั่งให้ออกเรือวันที่ 1 มกราคม ในวันที่ 27 ธันวามาแล้ว ตั้งตัวแทบไม่ติดเลยทีเดียว รู้สึกเฮิร์ตมากครับตอนนั้น แต่ทำอย่างไรได้ นี่มันคืองาน และเป็นคำสั่งที่ต้องปฏิบัติอย่างเลี่ยงไม่ได้

แต่พออยู่ไปนานๆ เจอคำสั่งแบบนี้บ่อยๆ ก็เริ่มจะทำใจได้ เริ่มชินมากขึ้น ทั้งตัวเองทั้งแฟน ซึ่งคนอื่นๆ ก็คล้ายๆ กัน แต่ใช่ว่าจะรับได้ตลอดไปนะครับ ก็ยังมีง้องแง้งบ้าง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเวลาที่เราได้อยู่กับที่นานๆ แล้วอยู่ดีๆ ก็มีคำสั่งให้ออกปฏิบัติราชการมา อาการแบบเดิมๆ ก็จะกลับมาอีก

เรื่องแบบนี้ คนเป็นแฟนต้องเข้าใจ และยอมรับให้ได้ ถ้ารับไม่ได้ก็ต้องทำใจให้ได้ เพราะนี่คืองาน นี่คือสิ่งที่ทหารเรือต้องปฏิบัติ มันเลี่ยงไม่ได้เลย ที่จะต้องเจอแบบนี้ จนกว่าแฟนคุณจะพ้นไปจากเรือนั่นแหละ ผมอยากให้ข้อคิดเตือนสติบรรดาแฟนๆ ทหารเรือทั้งหลายที่ยังง้องแง้งกับเรื่องแบบนี้ว่า คุณต้องมองว่านี่คืออาชีพ การออกปฏิบัติราชการเป็นส่วนหนึ่งของการทำงาน ถ้าเค้าไม่ทำงานนี้ เค้าก็ไม่มีเงินมาเลี้ยงดูครอบครัว แต่ที่สำคัญที่สุด นี่เป็นส่วนหนึ่งที่ประกอบศักดิ์ศรีของความเป็นทหารเรือ ทหารเรือต้องออกปฏิบัติราชการ ต้องเอาเรือออกไปคุ้มครองน่านน้ำไทย ต้องเอาเรือออกไปลาดตระเวน ซึ่งนั่นคือความภาคภูมิใจ และเป็นความมุ่งมั่น มุ่งหมายที่ทำให้เราก้าวเข้ามาเป็นทหาร มาทำงานตรงนี้  

ดังนั้นการที่คุณง้องแง้งและแสดงความไม่เข้าใจจนเกินเลยไป จนถึงขั้นต้องทะเลาะกันทุกทีที่พูดว่าเรือออกราชการ ก็จะกลายเป็นว่าคุณไม่ได้เคารพในการตัดสินใจเริ่มต้นของแฟนคุณที่เค้าเข้ามารับราชการเป็นทหารเรือ และผมเชื่ออย่างแน่นอนว่า นี่จะบั่นทอนความสัมพันธ์ของคุณและเขาไม่มากก็น้อยครับ

ผมคงต้องบอกว่า โชคดีเท่าไหร่แล้ว ที่ยุคนี้มีโทรศัพท์ มีอินเตอร์เน็ต มีอีเมล มี Facebook มี Twitter มีกล้องดิจิตอล มีเว็บแคม ถึงจะออกราชการ ก็ยังคุยกันได้ ยังอัพเดทสถานะได้ ยังส่งรูปให้ได้ ยังเห็นหน้ากันได้ ถ้าเป็นเมื่อก่อน ออกราชการก็คือ ถูกตัดขาดออกจากสารบบของคนๆ นั้นไปเลย ซึ่งเมื่อรู้ตัวอีกที ก็เหมือนคนไม่รู้จักกันไปแล้ว

การออกราชการในสมัยนี้ไม่ได้เลวร้ายอะไรขนาดนั้น ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมเห็นใจจริงๆ นะ แต่เดี๋ยวนี้ถ้าคุณรู้จักบริหารเวลา บริหารความรู้สึกดีๆ ผมว่าการออกราชการน่าจะทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างคนสองคนดีขึ้นได้ด้วยซ้ำ เพราะว่าเราได้ห่างกันบ้าง เราได้รู้จักดูแลตัวเอง ได้รู้จักการอยู่คนเดียวเวลาที่ไม่มีเขา ได้ใช้เวลาอยู่กับ Space ของตัวเองอย่างเต็มที่ แทนที่จะต้องคอยแคร์ใครคนใดคนหนึ่งอยู่ตลอดเวลา และเมื่อเรากลับมาเจอกันอีกครั้ง เราก็ดูแลกันอย่างเต็มที่ และเติมเต็มความรู้สึกคิดถึง ความห่วงหาได้มากกว่าเดิม เพราะเวลานี้เรารู้แล้วว่าการห่างกันนานๆ เป็นอย่างไร ความคิดถึงอย่างสุดหัวใจมันเป็นอย่างไร

ซึ่งมันควรจะเป็นอย่างนั้น แต่ชีวิตจริงมันไม่เป็นอย่างนั้นน่ะสิ ผมยังคงได้ยินคนรอบข้างทะเลาะกันเรื่องเหล่านี้อยู่ตลอดเวลาที่เป็นนายทหารมาเป็นเวลา 9 ปี แม้แต่กับตัวเองก็เหมือนกัน ปัจจุบันก็ยังต้องเจอกับเรื่องแบบนี้อยู่ โดยเฉพาะเมื่อมันมาบวกกับความไม่แน่นอนสไตล์ทหารเรือด้วยแล้ว คือ เราไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เรือจะต้องออกปฏิบัติราชการในทะเล เมื่อไหร่คลื่นลมในทะเลจะแรงจนเราขึ้นบกไม่ได้ เมื่อไหร่จะมีคนประสบภัยในทะเล และเราต้องออกไปช่วยเหลือ ดังนั้นเราจึงวางแผนล่วงหน้าไม่ได้ด้วยประการทั้งปวง และนี่เองที่ผมว่าเป็นสาเหตุที่แท้จริงของการง้องแง้งของผู้หญิง เพราะเราไม่สามารถให้คำสัญญาได้ว่า ช่วงนี้จะว่างนะ แล้วเราไปเที่ยวกัน หรือว่าช่วงนี้จะไม่ไปไหนเลยนะ เดี๋ยวไปพักผ่อนต่างจังหวัดกัน ทุกๆ อย่างในชีวิตของทหารเรือไม่สามารถกำหนดอะไรแน่นอนได้เลย เพราะเราเอาชีวิตไปผูกติดไว้กับความไม่แน่นอนหมดทุกอย่าง

ความไม่แน