4 ปีแล้ว น้องโฟร์เค้ายังรู้เลย

(เครดิตรูปจาก FourFan.com)

สวัสดีครับ มิตรรักแฟนบล๊อกทุกท่าน วันนี้เป็นวันครบรอบ 4 ปีแห่งการเขียนบล๊อก "บันทึกไม่ประจำวันของเจ้าชายน้อย" ครับ มีบางคนคิดว่าเป็นเมื่อวานนี้ แต่จริง ๆ แล้วไม่ใช่ครับ เมื่อวานเป็นการอวดรูปของขวัญที่ได้รับจากปีที่แล้ว แต่วันเกิดบล๊อกจริง ๆ คือวันนี้ (เอนทรี่เมื่อวานนี้)

ในปีที่ผ่านมา เป็นปีที่ผมอัพบล๊อกน้อยมากครับ แค่ 63 เอนทรี่กับอีก 1 เพจเอง นับว่าต่ำกว่ามาตรฐานของตัวเองเอามาก ๆ ซึ่งก็พอจะมีข้อแก้ตัวอยู่บ้างว่า ปีที่แล้วไปต่างประเทศ และออกราชการบ่อย เลยไม่ค่อยได้เข้ามาอัพ แต่จริง ๆ แล้ว ต้องยอมรับเลยว่า ขี้เกียจเขียนเอามาก ๆ แต่พอได้มาเห็นสถิติแบบนี้แล้ว ก็เริ่มมีแรงฮึดสู้ขึ้นมาทันที เพราะรู้สึกรับตัวเองไม่ได้ ที่อะไรจะขี้เกียจปานนี้ ดังนั้นขึ้นปีใหม่นี้ ขอสัญญากับผู้อ่านไว้ตรงนี้เลย ว่าจะเขียนให้เกิน 100 เอนทรี่ให้ได้ครับ

นอกจากจะเขียนน้อยแล้ว ยังอ่านน้อยอีกด้วย นี่คงเป็นอีกสาเหตุหนึ่งที่ทำให้เขียนอะไรไม่ค่อยออก แถมเขียนแล้วก็ยังรู้สึกติด ๆ ขัด ๆ ไม่ได้ดั่งใจอยู่บ่อย ๆ ไม่ลื่นไหลเหมือนเมื่อสองปีก่อนเลย แต่ก็ยังดีที่ยังได้รับข้อมูล ประสบการณ์ใหม่ ๆ ผ่านทางการได้เรียนรู้ และสัมผัสจากเรื่องจริงต่าง ๆ ทั้งจากหน้าที่การงาน และการออกไปเที่ยวตามที่ต่าง ๆ ซึ่งก็พอที่จะนำมาใช้เขียนบล๊อกได้บ้าง บางเรื่องก็ต้องเก็บสะสมบ่มเพาะให้ได้ที่ก่อน จึงค่อยนำออกมาเขียน ซึ่งก็คงจะได้อ่านกันเมื่อร้อยเรียงเรื่องราวได้สมบูรณ์แล้วครับ

ปีนี้ผมเข้าไปอ่านบล๊อกคนอื่นน้อยลง แต่ก็มีปฏิสัมพันธ์กับคนในบล๊อกที่มากกว่าการอ่านและคอมเม้นต์ในบล๊อกมากขึ้นทั้งการส่งโปสการ์ดหาเพื่อน ๆ ในบล๊อก ทั้งการออกไปมีทติ้งกับเพื่อน ๆ Postcard Cafe' ทั้งการส่งของเข้าร่วมประมูลหาเงินช่วยเหลือทหารในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ หรือการรับบริจาคเพื่อสร้างอาคารเรียนของโรงเรียนบ้านเล้อตอโกร ซึ่งถือว่าเป็นอีกก้าวหนึ่งของการพัฒนาความสัมพันธ์ระหว่างคนเขียนบล๊อกด้วยกัน หลังจากที่รู้จักกันมานานเป็นปี ๆ

และในวันนี้ก็เป็นอีกครั้งหนึ่งที่ได้ออกมาขอบคุณผู้อ่านทุกคนอย่างเป็นทางการ ผมก็ต้องขอขอบคุณทุก ๆ คนเลยนะครับ ที่เข้ามาอ่านบล๊อกของผม ทั้งขาประจำและไม่ประจำ จะคอมเม้นต์ หรือไม่คอมเม้นต์ก็ไม่ว่ากัน เพราะเดี๋ยวนี้ คอมเม้นต์ไม่ได้เป็นสิ่งสำคัญอันดับต้น ๆ สำหรับการเขียนบล๊อกของผมอีกต่อไปแล้วครับ มีเยอะก็ดี มีน้อยก็ไม่ได้รู้สึกน้อยใจหรือใจเสียแต่อย่างไร แต่ถ้าใครมาคอมเม้นต์ก็อยากจะขอบคุณเป็นที่สุดครับ เพราะถ้าไม่มีคอมเม้นต์เลย ก็เหมือนกับว่าเราเขียนอะไรขึ้นมาลอย ๆ ไม่ได้รับการตอบสนอง และบล๊อกก็คงจะไม่ได้เป็นบล๊อกอีกต่อไป ก็คงจะกลายเป็นเว็บไซต์ประเภทสื่อสารทางเดียว แบบนี้คงไม่ดีแน่ ๆ ครับ

ขอขอบคุณแฟน ๆ บล๊อกทุก ๆ คนที่ส่งโปสการ์ด ส่งของ ส่งขนม ส่งนั่นส่งนี่มาให้มากมายครับ มิตรภาพของทุกคนนั้นยิ่งใหญ่มาก ๆ ผมจะไม่ลืมเลยครับ

สุดท้ายนี้ ต้องขอขอบคุณ คนที่สำคัญที่สุดคือ คุณแชมป์และคุณต่าย ที่ยังคงบริหารจัดการหมู่บ้านแห่งนี้เป็นอย่างดี ทำให้ลูกบ้านมีความสุข และพัฒนาจนหมู่บ้านนี้โด่งดังในระดับประเทศ (ได้อันดับ 7 เว็บไซต์ที่มีคนเข้ามาดที่สุดในประเทศเลยนะ สุดยอดดดดดด) ถ้าไม่มีทั้งสองท่านนี้ ผมเองก็คงจะไม่ได้ทำอะไรที่เป็นประโยชน์กับตัวเองได้ขนาดนี้ ต้องขอขอบคุณจากใจจริงครับ

และสุดท้ายของสุดท้ายอีกที อยากจะบอกว่า

 

รักผู้อ่านทุกคนครับ

 

ก่อนจบ ขอเก็บสิถิติไว้อ้างถึงในบล๊อกซะหน่อยครับ

 

ป.ล.1 ความจริงน้องโฟร์เค้าไม่รู้หรอกครับ แอบอ้างไปงั้นเอง น้องโฟร์มาอ่านแล้วก็อย่าฟ้องผมนะ 

ป.ล.2 สาเหตุที่ต้องเป็นน้องโฟร์ ก็เพราะเธอชื่อโฟร์งัยครับ มีความเชื่อมโยงกันอย่างมีนัยสำคัญ แต่ถ้าน้องโฟร์มาอ่าน อยากให้รู้นะครับ ว่าเป็นแฟนเพลง

ครบรอบปีอื่น ๆ

Comment

Comment:

Tweet