ได้รับ Tag "สิบปีให้หลังฉันยังจำได้" มาจากคุณลิงใจดี๊ ใจดี ครับ เป็นแท็กที่ทรมานใจคนความจำสั้นอย่างผมมาก ๆ เลย ขนาดแค่ 3 นาทีก่อนทำอะไรยังลืม นี่ให้ระลึกชาติไปถึง 10 ปี นี่ยากมากครับ อย่างแรกเลย ผมไม่รู้ว่า ปี 2543 ผมทำอะไรอยู่แถวไหนครับ แต่ที่แน่ ๆ คือ เป็นนักเรียนนายเรืออยู่ เลยหันไปถามเพื่อนที่นั่งข้าง ๆ ว่า

ผม : เฮ้ย ปี 43 เราอยู่ชั้นไหนวะ
เพื่อน : เดือนไหนอ่ะ
ผม : ไม่รู้ว่ะ
เพื่อน : (ทำหน้าเข้าใจ เพราะรู้ดีว่าผมมันเอ๋อ) ถ้าเดือนมกรา ก็ยังอยู่ชั้น 3 ฝึกภาคอยู่ ถ้าเดือนพฤษา ก็ขึ้นชั้น 4 แล้ว
ผม : อ๋ออออออออ

ดังนั้น จุดเริ่มต้นในการย้อนอดีต ก็อยู่ที่ตอนเป็นนักเรียนนายเรือชั้น 3 ครับ  แต่ .... ตอนปี 3 ช่วงฝึกภาค ผมทำอะไรอยู่ล่ะเนี่ย อ๊ากกกกกก ว่างเปล่า ใครมาลบโฟลเดอร์นี้ไปเนี่ย ตึ๊ง ๆ ๆ ขอนึกนิดนึง

อ้อ นึกออกแล้ว

ที่จำได้แม่น ๆ เลย ก็คือ ตอนนั้นผมฝึกภาคอยู่ในเรือหลวงโพสามต้นครับ เป็นเรือไอน้ำกำลังดันต่ำ 600 psi เป็นเรือรบที่หลงเหลือมาจากยุคสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งจุดเด่นของเรือลำนี้ก็คือ เป็นเรือไอน้ำ ที่ผลิตไอน้ำจากหม้อน้ำ และส่งผ่านไอน้ำนั้นมาขับลูกสูบ ซึ่งมีขนาดใหญ่มาก ให้ลองนึกถึงสภาพของลูกสูบรถยนต์แต่ขนาดใหญ่กว่า 10 กว่าเท่า ก้านสูบนี่สูงท่วมหัว เวลามันทำงานเคลื่อนขึ้นเคลื่อนลง สามารถมองเห็นได้ เอามือไปสัมผัสได้เลย ซึ่งเป็นอะไรที่น่าตื่นตาตื่นใจและน่ากลัวไปในเวลาเดียวกัน

และที่สำคัญเวลาเข้ายามอยู่ในห้องหม้อน้ำ ก็แสนจะเค็ญ ทั้งร้อนทั้งเสียว เหมือนเรานั่งอยู่หน้าเตาไฟขนาดใหญ่ มีไฟ ที่มีความร้อนสูงประมาณ 400 องศาเซลเซียสอยู่ข้างหน้า ถ้าบึ้มมาก็ย่างสดอยู่ตรงนั้นนั่นแหละครับ และที่ห้องนี้จะมีลักษณะพิเศษคือ จะเป็นห้องที่มีประตูสองชั้น คือ ก่อนจะเข้าไปในห้องนี้ จะต้องผ่านห้องเล็ก ๆ ห้องหนึ่ง ถ้าจะเข้าจะออก จะต้องเปิดประตูเข้ามาอยู่ในห้องนี้ก่อน แล้วปิดประตูบานที่เพิ่งผ่านเข้ามาให้สนิท จากนั้นจึงจะเปิดประตูอีกบานเข้าไปในห้องหม้อน้ำ สาเหตุที่ต้องทำเช่นนี้ก็เพื่อรักษากำลังดันในห้องหม้อน้ำให้คงที่  ถ้าหากว่าประตูมีแค่บานเดียว เวลาเปิดประตู อากาศภายในห้องที่มีความร้อนสูงกว่า จะไหลออกภายนอกห้อง ซึ่งถ้าไปแต่อากาศร้อนก็ไม่เป็นไรหรอกครับ แต่มันจะเอาเปลวไฟที่อยู่ในเตาไหลออกมาด้วย ซึ่งแน่นอนครับ ถ้าไฟมันแล่บออกมา คนนั่งหน้าเตาก็ถูกย่างแน่นอน แล้วห้องมันแคบมาก หนีไปไหนไม่ได้ ถึงหนีก็หนีไม่ทัน ตายซากอยู่ตรงนั้นนั่นแหละครับ ดังนั้นจึงต้องมีกฏห้ามเปิดประตูสองบานพร้อมกัน เพื่อป้องกันอันตรายอย่างที่เล่าครับ


ภาพเพื่อน ๆ ที่อยู่ร่วมเรือลำเดียวกัน

ส่วนประตูก็ไม่ใช่ประตูที่วางขนานหันหน้าหากันนะครับ บานหนึ่งเป็นประตูปกติวางเหมือนประตูบ้านนี่แหละ อีกบานเป็นลักษณะฝาแฮ็ทช์ (รู้จักฝาแฮ็ทช์ได้จากเอนทรี่นี้ครับ) ซึ่งจะติดอยู่ตรงพื้น พูดง่าย ๆ ก็คือ ประตูกั้นห้องที่อยู่ชั้นล่าง กับชั้นบนนั่นแหละครับ เวลาเปิดก็จะยากลำบากนิดนึง เพราะต้องปีนบันไดสูง 4-5 เมตรขึ้นมา แล้วก็เอาตัวยันไว้กับขอบของฝาแฮ็ทช์ด้านใน แล้วก็เอาสองมือไปหมุนตัวขัดบานประตู ถึงจะเปิดออกไปได้


ตัวอย่างฝาแฮ็ทช์ (แต่ไม่ใช่ของเรือโพสามต้นบานที่ว่านะครับ)

ก่อนจะเปิดประตูทางเข้าทั้งสองบาน ก็ต้องมองผ่านกระจกที่ติดตรงประตูก่อนว่าไม่มีคนกำลังจะเปิดประตูอีกบานหนึ่งนะ จึงจะเปิดเข้าไปได้ แล้วมีอยู่ัวันหนึ่ง ผมจะเข้าไปในห้องหม้อน้ำนี้ครับ ตัวผมอยู่ตรงประตูที่เปิดง่าย กำลังจะเข้า ก่อนเข้าก็ว่าตัวเองส่องกระจกแล้วนะ ตอนนั้นผมจำไม่ได้แล้ว ว่าเห็นเพื่อน หรือไม่เห็นเพื่อนอยู่หลังประตูอีกบาน แต่ก็เปิดเข้าไปครับ กำลังแง้ม ๆ ประตู ไอ้เพื่อนอีกคนที่อยู่หลังฝาแฮ็ทช์ ก็เปิดฝาจะออกจากห้องเหมือนกัน เรียกได้ว่า มองเห็นกัน ชนิดตามองตากันเลยครับ แต่แววตาตอนนั้นตื่นตระหนกมาก ๆ แต่ปฏิกิริยาเราทั้งคู่ก็ไวมาก ต่างคนต่างปิดประตูอย่างรวดเร็ว ตอนนั้นผมจำได้เลยครับ เพื่อนมันร้อง "เฮ้ย" ดังลั่น ก่อนจะปิดประตู แต่ตัวผมร้องหรือเปล่าจำไม่ได้ พอผมปิดประตูล็อกตัวขัดเรียบร้อย ก็ยื่นหน้าไปมองในกระจกอีกครั้งครับ ดูว่าเพื่อนกูโดนไฟครอกไปหรือยัง ปรากฏว่าปกติครับ โล่งใจเลย นึกว่าฆ่าเพื่อนไปแล้ว แล้วโชคดีอีกอย่างที่มันไม่ตกกระไดลงไป ไม่อย่างนั้นก็ถึงขั้นตายได้เหมือนกันครับ

และนั่นก็เป็นปรากฏการณ์เกือบตายของเพื่อน แต่เกือบกลายเป็นฆาตกรของผม (ซึ่งจริง ๆ ไม่รู้ใครพลาดนะครับ เหตุการณ์ตอนนั้น จำไม่ได้แล้ว) แต่คนที่จะตายมันเป็นเพื่อนงัย ผมไม่มีโอกาส เพราะอยู่ข้างนอก


ผมเอง กำลังเปิดลิ้นไิออยู่

นอกจากเหตุการณ์นี้แล้ว เรื่องอื่น ๆ ในตอนอยู่ปี 3 แทบจะจำอะไรไม่ได้เลยครับ ความจำหายไปเกือบปี จะบร้า 0_o มาระลึกได้อีกทีตอนปี 4 เรื่องราวคล้่าย ๆ กับของคุณลิง คือผมเป็น บก.วารสารสามสมอ ครับ เล่มที่ให้คุณกอล์ฟไปเมื่อเอนทรี่ที่แล้วนั่นแหละครับ

 

การที่ได้ก้าวเข้ามาทำวารสารเล่มนี้ มันเริ่มมาจากการที่ผมเป็นพวกอาร์ตครับ อันนี้เพื่อน ๆ พี่ ๆ รู้กิตติศัพท์ผมกันดีอยู่แล้ว แล้วยิ่งช่วงนั้น บ้าทำ Photoshop ด้วย ก็โชว์ฝีมือเรื่อยมา จนถึงขั้นไปเขียนคอลัมน์สอน Photoshop ให้ที่ Thaigraph.com ได้สมญานามว่า PsdMaster กันเลยทีเดียว (เดี๋ยวนี้ หน้าแนะนำตัวของผมยังมีอยู่เลยครับ)

 


ตัวอย่างงานเก่า ๆ

และด้วยเหตุนี้ บก.คนก่อน (ที่นี่เค้าให้นักเรียนชั้น 4 เป็น บก.ครับ) ก็เลยเลือกผมมาทำอย่างไม่ต้องคิดมาก ผมก็รับทำอย่างไม่คิดมากเหมือนกัน ตอนนั้นฟอร์มทีมงานประมาณ 4 คน เป็นกอง บก. แต่ทำไปทำมา ก็มีแต่คนส่งบทความและรูปถ่ายให้ ที่เหลือก็ทำคนเดียวเลยครับ 

กว่างานนี้จะเสร็จ ผมได้เรียนรู้การทำทุกขั้นตอนเลย โดยไปเรียนกับพี่นาวาโทท่านหนึ่ง ซึ่งท่านอาร์ตมาก ๆ  ทำหนังสือ ทำงานอาร์ตเวิร์คมาแล้วมากมาย ผมเองก็ได้พี่ท่านนี้แหละครับ เป็นครูทางด้านการผลิตงานหนังสือจนหนังสือคลอดออกมาในวันงาน Navy Day (งานราตรีประจำปีของโรงเรียนนายเรือ) หรือกำหนดวางแผงพอดีเป๊ะ ก็เป็นที่โล่งใจกันไป หนังสือมาอุ่น ๆ อยู่หน้างานเลย เป็นความรู้สึกที่ตื้นตันมาก ๆ ครับ หนังสือเล่มแรกในชีวิต

ยังมีที่นึกถึงขึ้นมาได้อีกว่า ในงาน Navy Day ผมได้เป็นกรรมการจัดงานด้วย โดยรับผิดชอบเรื่องบัตรเชิญ และของที่ระลึก ในส่วนของบัตรเชิญก็ทำออกมาได้เรียบร้อยดี แต่กระดาษไม่ถูกใจ เพราะว่ากระดาษอาร์ตมันไม่มี เลยต้องเอากระดาษด้านแทน

ส่วนของที่ระลึก ผมได้เอาเทคโนโลยีถ่ายรูปสติ๊กเกอร์มาถ่ายถึงหน้างานเลย ถือว่าไฮโซมาก ๆ ในสมัยนั้น เพราะสมัยนั้น ตู้สติ๊กเกอร์ยังไม่มี จะถ่ายรูปสติ๊กเกอร์ต้องไปถ่ายในสตูฯ ครับ ผมเลยไปติดต่อมาทำเลย ปรากฏว่าได้รับความนิยมอย่างมาก จนพิมพ์ไม่ทัน ผมต้องใช้วิธีถ่ายรูปไว้ แล้วค่อยเอางานมาให้วันหลัง เพราะสมัยนั้นเครื่องพิมพ์ไม่ได้เร็วขนาดนี้ ผมเองก็ไม่คิดว่ามันจะช้าขนาดนี้ จนงานเลิกแล้วก็ยังพิมพ์ไม่เสร็จครับ

พอเสร็จงานนั้น ก็ต้องไปขึ้นเวทีเล่นดนตรีต่ออีกครับ เป็นมือแซ็กโซโฟน ต้องขึ้นโซโล่ 2-3 เพลง พอเล่นเพลงเสร็จ ตอนช่วงโชว์ในงาน ก็ต้องมาเปิดเพลงประกอบการแสดงอีก ในตอนนั้น รุ่นผมมีการโชว์ชิงตัวประกัน โดยไม่มีการบอกคนที่มาร่วมงานกันมาก่อน โดยในระหว่างที่จัดงานอยู่นั้น ก็จะมีการจับผู้หญิง (เตี๊ยมกันมาก่อนแล้ว) เป็นตัวประกัน ซึ่งน้องผู้หญิงเล่นได้สมจริงมาก ผู้คนก็แตกตื่น นึกว่าเรื่องจริง แล้วนักเรียนนายเรือทุกคนนี่ก็เตี๊ยมกันมาหมดแล้ว ญาติ ๆ ที่พามาจะไม่รู้กันสักคน ก็ตกใจ หลังจากนั้นจึงมีการแย่งชิงตัวประกัน มีการโรยตัวลงมาจากหลังคาตึก มีการยิงปืนสู้กัน ซึ่งช่วงนี้แหละ ที่ผมรับหน้าที่ในการกำกับเสียง เปิดเสียง ฮ. เสียงปืน เสียงเพลงประกอบต่าง ๆ ตามลำดับการแสดง พอเสร็จงานแล้วก็อยู่ช่วย อยู่ดูน้อง ๆ เค้าเก็บของในงานอีก

แล้วปีนั้นผมพาแฟนมาด้วยครับ แฟนไม่เคยเจอผมทำงานเป็นบ้าเป็นหลังแบบนี้ ถึงกับงอนไปเลย แต่ก็ไม่รู้จะทำยังงัย เพราะเป็นคีย์หลักของงานหลายอย่าง ก็เลยเป็นประสบการณ์ว่า ถ้าจะทำงานอย่าพาแฟนไปงานด้วย

ครับ นี่ก็เป็นประสบการณ์ความทรงจำในปี 42 ที่จำได้ พยายามรวบรัดให้มากที่สุดแล้วครับ เพราะกลัวว่ามันจะยาวเกินไป ซึ่งถ้ามีโอกาสผมคงได้มาเขียนเรื่องงานราตรีสามสมอหรือ Navy Day ให้ละเอียด และมีภาพประกอบมากกว่านี้ครับ

ป.ล. ดูงานออกแบบเก่า ๆ ได้ที่ Picasa Web Album เลยครับ

Comment

Comment:

Tweet

พี่ชายน้อยคะ พออ่านนึกถึงไอ้ขวดขวามืออะคะ กว่าจะออกมาได้น้องประตูแฮ็ตซ์แทบตาย angry smile cry sad smile ขันน้ำ

#35 By ชมพู่ (125.24.192.191) on 2009-04-14 03:03

ได้บรรยากาศที่ดีมากเลยครับ

อ้อ กล่องข้อความสวยมากเลยbig smile Hot!

#34 By Eric on 2009-01-22 02:55

เป็นคนขยันบ้างานตั้งแต่เป็นนักเรียนหรือนี่ เอนทรี่นี้อ่านสนุกมากมีทั้งตื่นเต้นเกือบฆ่าเพื่อน จับตัวประกันในงานnavy day ..แถมวิ่งปั่นงานในงานอยู่คนเดียว ตกลงนักเรียนรุ่นคุณเจ้าชายน้อยมีทั้งหมดกี่คนคะ เรียกว่าสบายเลยนะเพื่อน มีคุณเจ้าชายน้อยคนเดียวใช้คุ้ม
ปล.ตอนเป็นนักเรียนเล็กเพรียวเชียว..

#33 By MayaKniGht on 2009-01-20 15:30

เห็นรูปแล้วต้องยิ้มเลยค่ะ question

ได้โปสการ์ดแล้วค่ะ เห็นชื่อเรือแล้วรู้เลยว่ามาจากใคร
ขอบคุณมากนะคะที่ยังนึกถึง confused smile

#32 By sorbet* on 2009-01-18 00:09

น้องกั้ม ครับสิบปีแล้วเหรอเนี้ยะ นานเหมือนกันนะ
อยากฝึกเรือโพ เหมือนกันแต่ไม่มีบุญแฮะได้อยู่แต่เรือใช้แรง เขียนได้ดีอีกเรื่องนะคร๊าบ
ปล.อยู่นรา คลื่นแรงอีกละ

#31 By พี่ดุ๊ก (61.19.67.101) on 2009-01-16 20:32

ขอบคุณสำหรับ ส.ค.ส. ร.ล. สุโขทัย
สวยมากๆ ครับ

ขอให้เจ้าชายน้อยและคนรอบข้างมีแต่ความสุข ก้าวหน้าในทุกๆ ด้านครับ

#30 By จั่นเจา on 2009-01-15 09:03

คุณพ่อผมก้เป็นทหารเรือครับ

อ่านเรื่องของพี่แล้วสนุกดีครับ^^

#29 By djbarge on 2009-01-14 21:04

สวัสดีปีใหม่ค่ะ ^^

โห สิบปี ดูเหมือนนาน
แต่ในความเป็นจริง เหมือนเพิ่งผ่านไปเมื่อวานเองเนอะconfused smile confused smile

#28 By Fein on 2009-01-14 12:11

โอว...10ปีก่อน
ผอมเพรียวมากเลยนะคะ..อิอิ

#27 By ยายแม่บ้าน on 2009-01-12 23:53

อยากอยู่ในเหตุการณ์ชิงตัวประกันมั่งจัง โมชิคงตกใจมากแน่ๆ

เรื่องฝาแฮ็ทช์ดูอันตรายจริงๆค่ะ sad smile
ทหารเรือบึกบิน...อยู่ที่บ้านเห็นแต่ค่ายร้าง
ทหารบกลงภาคใต้เกลี้ยงเลย

#25 By sebin on 2009-01-11 00:09

ยุค10ปีที่แล้วผมก็ยังเป็นแค่เด็กมัธยมเกรียนๆคนนึงเองครับพี่จำได้ว่าตอนนั้นก็เริ่มหัดเล่น photoshop เหมือนกัน เล่นตั้งแต่ ver 4 แล้วก็ยาวมาตลอดเลย

#24 By varu on 2009-01-10 22:47

ชอบเรือเก่าๆครับ ท่านเจ้าชายน้อยเองก็หล่อใช่เล่นนะนั่น

#23 By Repentant on 2009-01-10 20:04

เป็นความทรงจำที่ดีมากจริงๆเลยค่ะ

สิบปีก่อน ..อดีตที่น่าประทับใจ

#22 By antzzer on 2009-01-10 17:28

อยากอ่านมากเลย งานราตรีสามสมอ big smile

#21 By Orm & Hai on 2009-01-10 14:49

กรี๊ดด คุณชายน้อย สมัยวัยกระเตาะ
หน้าตึงเชียว

รายละเอียดเยอะมากๆเลยครับ จำได้ไง

#20 By มนุษย์กล่อง on 2009-01-10 13:23

ความจำคุณเจ้าชายน้อยยังดีอยู่เลย
เหมือนเก็บไว้ในฮาร์ดดิสbig smile
(แวะมาบอก)
มีสคริปบางตัวในบล็อกของคุณเจ้าชายน้อยที่แฝงโฆษณาอะครับ (เป็นป๊อปอัพ) ไม่แน่ใจว่าตัวไหนนะ big smile
ว้าวๆ 10ปีนี่เหมือนจะจำได้แม่นเลยเนอะคะconfused smile

#17 By -Bloommifild- on 2009-01-10 11:29

ว้าววววววว
สิบปีก่อนหุ่นดี เท่ห์จัง

#16 By Kaeyjung on 2009-01-10 10:19

โห..ยังอุตส่าห์จดจำ....สุดยอด!!!!

#15 By รีคอนดำ on 2009-01-10 09:48

10 ปีมานี่ดูอวบอ้วนขึ้นนะค่ะconfused smile

#14 By nudee on 2009-01-10 09:26

อ่านเรื่องชิงตัวประกันแล้วน่าจะสนุกดีครับ

#13 By loft on 2009-01-10 08:27

จำรายละเอียดได้เเม่นมากๆเลยครับพี่confused smile Hot!

#12 By raycircle on 2009-01-10 02:54

โห ตอนแรกนึกว่าของจะออกมาไม่มาก ..
อ่านไปๆ เฮ่ย มาเรื่อยๆเหมือนกันแฮะ 55

ผมเห็นเหมือน #2 By กรรมกรไซเบอร์ (Shuu) เลยครับ
ความผอมเพรียวของ นร.นายเรือ ^-^ ขอแซวหน่อย อิอิ

เรื่องฝาแฮ็ทช์ นั่นก็เสียวดีนะครับ ผมว่าระบบมันอันตราย
มากเลยเค้าไม่มีไฟขึ้น เหมือนห้องออกอากาศทีวี
ที่จะมีไฟ "ออนแอร์" แจ้งไว้ แบบนั้นเหรอครับ
นั่นก็เป็นระบบอัตโนมัติแนวอนาล๊อกน่ะครับ
ไม่ถึงกับทำยากมาก หากเทียบกับความเสี่ยงชีวิต -_-'
Hot!
จำรายละเอียดได้เยอะจริงๆครับconfused smile

#10 By on 2009-01-10 01:27

หวาววว
เท่ห์อะครับ

big smile big smile big smile

#9 By h|b|b on 2009-01-09 23:43

ผมว่าจำได้เยอะนะครับไม่น้อยหรอก

งานเก่าๆ สวยดีครับ ไม่คิดว่าจะเคยไปเขียนให้ไทยกราฟด้วย (โรงเรียนสอน photoshop เก่าผมเลย)big smile

#8 By Media Eater on 2009-01-09 22:17

จำได้แม่นมากเลยสิบปีนะเนี่ย *3*
อ่า สิบปีผ่านมา..

big smile

#6 By PunPrai on 2009-01-09 21:58

โฮกกกกก หล่อเฟี้ยว

#5 By Eddy on 2009-01-09 20:40

10 ปี แห่งความหลังconfused smile

#4 By ♥ ช้างต้น on 2009-01-09 20:32

โฮ่ย เรื่องงาน Navy Day นี่ขออย่างแรงพี่ ท่าทางจะสนุก

#3 By เมพหมี shakri on 2009-01-09 20:23

รูปในอดีตยังผอมเพรียวเลยนะคับ sad smile

#2 By Shuu Exteen on 2009-01-09 20:22

ความจำยังดีอยู่นะคะเนี่ยะแม้จะหายไปเป็นช่วงๆก็ตามconfused smile

#1 By catch me if u can (58.8.197.97) on 2009-01-09 20:17

Facebook