บันทึกไม่ประจำวันของเจ้าชายน้อย

เมื่อวานนี้ ผมมีโอกาสได้ดูหนังเรื่อง Be Kind Rewind เป็นหนังเกรดเอ , บี หรือ ซีก็ไม่รู้ล่ะ นำแสดงโดย Jack Black , Mos Def และ  Danny Glover กำกับโดย Michel Gondry

ซึ่งถือว่าไม่ได้ดีเด่อะไรเลย เนื้อเรื่องก็อ่อนปวกเปียก แต่เหลือเชื่อ ที่หนังเรื่องนี้ทำให้ผมน้ำตาซึมได้ ทั้ง ๆ ที่ ผมเป็นคนบ่อน้ำตาลึกมาก ๆ ไม่ว่าหนังรักที่ใครเค้าว่าซึ้งสักเท่าไหร่ ผมก็ยังไม่ถึงขั้นนี้เลยนะ พระเจ้า!!! ของเค้าดีจริง ๆ ให้ตายเหอะ

Be Kind Rewind มีเนื้อเรื่องย่อ ๆ ที่ติงต๊องปัญญาอ่อนสุด ๆ โดยเนื้อเรื่องเริ่มต้นจากการที่ Jack Black นั้น อยากจะแก้แค้นรัฐบาลด้วยการก่อการร้ายที่โรงไฟฟ้า แต่ดันพลาดโดนไฟดูด และกลายเป็นมนุษย์แม่เหล็กไฟฟ้าเข้า ซึ่งหลังจากนั้น เขาก็เข้าไปในร้านเช่าวีดีโอของเพื่อน ที่มีประวัติเก่าแก่ว่า ตึกแห่งนี้เคยเป็นที่เกิดของ แฟต วอลเลอร์ นักเปียโนแจ๊สอัจฉริยะของชุมชน

ซึ่งตึกนี้กำลังประสบปัญหาต้องปิดตัวลง ด้วยปัญหาความไม่ปลอดภัยเพียงพอ ซึ่งพ่อ Jack Black ที่ มีพลังแม่เหล็กไฟฟ้าในตัว ก็ดันไปสร้างปัญหาเพิ่มขึ้น เพราะเมื่อเค้าเดินผ่านไปยังชั้นวา่งวีดีโอ อำนาจแม่เหล็กก็ไปลบภาพและเสียงในม้วนวีดีโอเสียเกลี้ยง เดือดร้อนให้เขาและคู่หู ต้องมาถ่ายทำภาพยนตร์กันใหม่ แล้วนำไปให้ลูกค้าเช่า

ซึ่งแทนที่ลูกค้าจะกลับมาต่อว่า ว่าเอาเอี้ยอะไรมาให้ดูเนี่ย กลับกลายเป็นว่า คนดูแม่งชอบเว้ยเฮ้ย (ก็มันหนัง) แถมยังดังเป็นพลุแตก มีผู้เข้ามาสั่งถ่ายหนังตามสั่งอีกเพียบจนต้องจองคิว แต่ไม่ว่าธุรกิจนี้จะดังสักเท่าไหร่ สุดท้ายก็ไปไม่รอดครับ และตึกหลังนี้จะต้องถูกทุบทิ้งในที่สุด แต่จุดเปลี่ยนก็เกิดขึ้นตามสูตรของหนัง

ซึ่งตรงนี้แหละ ที่เปลี่ยนจากหนังปัญญาอ่อน กลายเป็นหนังที่ทำให้ผมต่อมน้ำตาแตกได้ในที่สุด

ทำไมน่ะเหรอครับ เพราะัว่าหนังเรื่องนี้มันบอกอะไรบางอย่าง บางอย่างเหมือนที่ผมมีต่ออาชีพทหารเรือ แต่เห็นได้ยากในบ้านเมืองเราขณะนี้

สิ่งนั้นก็คือ "สำนึกรักบ้านเกิด" นั่นเองครับ ซึ่งในหนังเค้าแสดงออกผ่านการรวมตัวกันของคนในชุมชน เพื่อทำอะไรสักอย่าง เมื่อรู้ว่าตึกเก่าที่เป็นประวัติศาสตร์ของชุมชนต้องถูกทุบทิ้งเพื่อสร้าง เป็นคอนโดมิเนียมสุดหรู โดยพวกเค้าได้ร่วมกันสร้างหนังสารคดี เกี่ยวกับตัว แฟต วอลเลอร์ ซึงเปรียบเสมือนกับฮีโร่ของชุมชน ซึงสิ่งที่พวกเค้าต้องการไม่ได้มีอะไรมากไปกว่า การสร้างสิ่งดี ๆ สักอย่างเพื่อเก็บไว้ให้คนรุ่นหลังได้ระลึกถึง แม้ว่าตัวตึกจะถูกทุบทิ้งไป แต่ความทรงจำ และภาพสถานที่ประวัติศาสตร์ก็ยังถูกเก็บอยู่ในม้วนวีดีโอนั้น และที่สำคัญกว่านั้น นี่คือสิ่งที่พวกเค้าร่วมกันสร้างขึ้นด้วยใจ

ซึ่งนั่นแตกต่างจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในบ้านเราขณะนี้ อย่างสุดขั้ว จริง ๆ ผมไม่อยากพูดถึงเรื่องการเมืองในบล๊อกนี้อีกแล้วนะครับ บอกตามตรงว่า สลดหดหู่กับผู้คนในบ้านเราเป็นอย่างมาก และผมจะไม่ขอพูดถึงอีก (ไม่ได้พูดมาตั้งแต่รัฐประหารครั้งก่อนแล้ว)

สิ่งที่ผมได้จากหนังเรื่องนี้ มันซึ้งกินใจอย่างบอกไม่ถูก มันเป็นอะไรที่ดีมาก ๆ หากเราได้เห็นสิ่งนี้เกิดขึ้นกับชุมชนเล็ก ๆ ของเรา ไม่ต้องไปช่วยเหลือใครที่ไหนก็ได้ แต่ขอให้ร่วมแรงร่วมใจทำให้สังคมที่เราอยู่ดีขึ้นมา ถ้ามีทุกคนทำ ทุกสังคมทำ องค์รวมนั้นก็จะดีเอง

ถ้าช่วงนี้ใครกำลังเบื่อ ๆ สิ่งที่เกิดขึ้นกับบ้านเมืองเราขณะนี้ ลองหาหนังเรื่องนี้มาดูก็ดีเหมือนกันครับ เผื่อว่าจะมีกำลังใจขึ้นมาบ้าง ผมว่าหนังเรื่องนี้คงรดน้ำลงในหัวใจพวกเราให้ชุ่มชื้นขึ้นมาได้บ้าง

และหากตอนนี้ใครกำลังอยากร่วมด้วยช่วยกัน ช่วยเหลือชุมชนที่อยู่ห่างไกลจากตัวเรา (แต่ก็คือประเทศไทย) และอยากแสดงสำนึกรักบ้านเกิด ก็ลองแวะเวียนไปอ่าน ชาวปางแดงแค่โดนทำร้าย แต่ที่สุดพวกเขาต้องไม่โดนทำลาย ของ เครือข่ายต้นไม้ขี้เหงา กับ ทรงกลด บางยี่ขัน ดูนะครับ