ตื่นนอนตามลำพัง

posted on 31 May 2007 19:22 by zedth in Navy-Story

วันหยุดแบบนี้ มีใครที่ชอบนอนตื่นสาย ๆ กันบ้างครับ มีผมคนหนึ่งล่ะครับ ที่ชอบนอนตื่นสาย ๆ ในวันสบาย ๆ ที่ไม่ต้องเคร่งเครียดกับการงาน หรือการเล่าเรียน เพราะว่าวันทำงานก็เหน็ดเหนื่อยเอาเรื่องอยู่เหมือนกัน ดังนั้น จะให้ตื่นเช้า ๆ นี่ก็ทำยากอยู่นะครับ

และเพราะเหตุที่นอนตื่นสาย ๆ นี่แหละครับ เลยทำให้นึกเรื่อง ๆ หนึ่งขึ้นมาได้ เป็นเรื่องในสมัยเรียนที่โรงเรียนนายเรือครับ

เมื่อพูดถึงทหาร คุณก็คงจะนึกภาพออกคล้าย ๆ กันว่า ต้องตื่นแต่เช้า พร้อมเพรียงกัน เพื่อมาวิ่ง ออกกำลังกายในตอนเช้า หรือฝึกทหาร ให้ร่างกายแข็งแรงและมีระเบียบวินัย ใช่ไหมครับ

ซึ่งจะว่าไป ชีวิตส่วนใหญ่ของพวกเราก็เป็นอย่างที่คุณคิดนั่นแหละครับ คือ ตื่นแต่เช้าตรู่ หลังเสียงแตรปลุก ในเวลา 0530 เริ่มจากพอได้ยินเสียงแตรปลุก แต่ละคนก็ต้องเด้งดึ๋งออกจากที่นอน จากนั้นก็ ดึงผ้าปูที่นอนให้ตึง พับผ้าห่มวางลงบนหัวเตียง เอาหมอนมาวางทับ แล้วดึงผ้าคลุมเตียงสีฟ้า ที่มีตราสามสมออยู่ตรงกลาง มาคลุมเตียงให้เรียบร้อยและต้องตึง ขนาดว่าเอาเหรียญ 8 เรียล เอ้ยไม่ใช่ โทษทีครับ อินกับ Pirate 3 เกินไปหน่อย เหรียญบาทต่างหาก โยนลงไปบนผ้าปูแล้ว ต้องเด้งดึ๋งขึ้นมาเลยทีเดียว จากนั้นก็แต่งชุดกีฬา ลงไปเข้าแถวให้พร้อมเพรียงกันในเวลา 0545 หลังจากนั้นก็จะเป็นการวิ่ง , ออกกำลังกาย หรือว่าฝึกทหาร แล้วแต่โปรแกรมในวันนั้น หรือตามแต่การสั่งการของนายทหารเวรปกครองครับ

นั่นคือสภาพชีวิตประจำวันของพวกเรา นักเรียนนายเรือ ในยามเช้าครับ ซึ่งก็จะเป็นเช่นนี้แทบทุกวัน ตลอดระยะเวลาในการศึกษา 5 ปี (เดี๋ยวนี้ลดเหลือ 4 ปีแล้ว)

แต่ก็มีบ้างบางวัน ในโอกาสพิเศษ ๆ ที่เราไม่ต้องตื่นตามเวลา อย่างเช่นในวันหยุด ที่เราไม่ได้กลับบ้าน และไม่ได้เข้าเวร เรียกได้ว่า วันนั้น เราอยากนอนอยู่ที่โรงเรียนเฉย ๆ เนื่องจากหลายสาเหตุ เช่น แฟนสาวไม่ว่าง เลยไม่รู้จะไปไหน หรือว่าตังค์หมดไปเที่ยวที่ไหนไม่ได้ ต้องกินข้าวฟรีอยู่ที่โรงเรียน

ช่วงเวลาสอบ ที่ต้องอ่านหนังสือสอบกันแบบหามรุ่งหามค่ำ เพราะกลัวสอบตกซ้ำชั้นเป็นอย่างยิ่ง และในโอกาสที่มีกิจกรรมที่ต้องทำเป็นพิเศษในตอนเย็น หรือตอนกลางคืน ซึ่งมันเหน็ดเหนื่อย หรือกลับดึกมาก ๆ เช่น ออกไปเล่นดนตรีในงานต่าง ๆ ตอนกลางคืน แข่งกีฬากับมหาวิทยาลัยอื่น ๆ ออกไปร่วมงานกลางคืน อย่าง งานกาชาดคอนเสิร์ต (ไปเป็นพนักงานต้อนรับ) หรือกลับจากการฝึกบางอย่าง

ในโอกาสนี้ นายทหารเวรประจำวัน ท่านก็จะใจดี ให้พวกเรานอนตื่นสายได้หน่อย โดยถ้าเป็นวันหยุด จะตื่นสายเท่าไหร่ก็ไม่ว่า แต่ถ้าเป็นวันที่ต้องเรียนหนังสือ ก็จะอนุญาตให้ตื่นกี่โมงก็ได้ แต่ต้องมาทานข้าวเช้าให้ทัน และจัดระเบียบตอนนอน (ห้องนอน) ให้เรียบร้อย ซึ่งการอนุญาตให้ตื่นสายได้นี้ เราจะเรียกว่า "ตื่นนอนตามลำพัง" ครับนั่นหมายความว่า ตื่นตัวใครตัวมัน ไม่ต้องตื่นตามเสียงสัญญาณแตรปลุกในเวลา 0530 แต่อย่างใด

ตื่นนอนตามลำพัง ไม่ใช่การตื่นขึ้นมาโดยลำพัง อ้างว้าง โดดเดี่ยว ทำให้เศร้าหมอง เหมือนที่หลาย ๆ คนเข้าใจนะครับ แต่เป็นการตื่นแบบไม่ต้องดูเวลา ไม่ต้องรีบลุกพรึ่บพรับ มาจัดที่นอน จะอ้อยอิ่ง กลิ้งไปกลิ้งมา บิดขี้เกียจสักสี่ห้ารอบ ก็ไม่มีใครว่า และก็ไม่ต้องมาเข้าแถวในตอนเช้า เพื่อออกกำลังกายพร้อมกันด้วย

โอกาสเช่นนี้ ไม่ได้มีบ่อยนักครับ ดังนั้น จึงเปรียบเสมือนของขวัญชิ้นเยี่ยมให้กับพวกเรา ยิ่งกว่าการได้ทานอาหารสุดวิเศษเสียอีก เพราะว่าการได้นอนตื่นสาย ๆ มันทำให้ร่างกายกระปรี้กระเปร่า แม้ว่าตอนกลางคืนจะนอนดึก แต่ก็ยังดีกว่า นอนดึกแล้วต้องมาตื่นเช้าเป็นไหน ๆ

และนอกจากจะมี ตื่นนอนตามลำพัง แล้ว ยังมี ทานข้าวตามลำพัง เข้าห้องเรียนตามลำพัง เล่นกีฬาตามลำพัง โดดเรียนตามลำพัง เอ้ยไม่ใช่ อันหลังนี่ โดดกันยกชั้น เง้อ ไม่ใช่อีกเช่นเดียวกันครับ เอาเป็นว่า อะไรที่นายทหารเวรฯ ท่านอนุญาตให้ทำโดยไม่ต้องมาเข้าแถวพร้อม ๆ กัน หรือไม่ต้องตรงตามเวลาเป๊ะ ๆ ก็จะใช้คำว่า ตามลำพังต่อท้ายครับ

ป.ล. วันนี้ไม่ได้วางแผนเรื่องใส่บาตรไว้ครับ เป็นพุทธศาสนิกชนที่ไม่ได้เรื่องเอาซะเลยนะครับ

Comment