เจ้าพ่อฉายา

posted on 17 Mar 2006 22:34 by zedth in Diary

ตั้งแต่เกิดมาจนโตมาถึงบัดนี้ คุณมีฉายากี่ชื่อกันครับ ผมว่าคงจะหายากที่จะมีใครมาเทียบกับผม ในเรื่องจำนวนฉายา เพราะตั้งแต่เด็กจนโตแล้ว ผมนับได้ตั้ง ห้าสิบกว่าชื่อแน่ะ เยอะโคตร ๆ และไอ้ที่ฉายาเยอะ ๆ แบบนี้เนี่ย ก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่า เพราะเพื่อนมันรักหรือยังงัย ถึงชอบตั้งฉายาให้กันเหลือเกิน

แรกเริ่มเกิดออกมาจากท้องแม่ พ่อแม่ตั้งชื่อให้ผมว่า "กำชัย" ชื่อเล่นว่า "ชาย" ครับ เพราะว่าพี่สาวชื่อ หญิง ดีนะไม่มีน้อง ไม่งั้นคงได้มีชื่อเล่นเป็นเพศที่สาม

ฉายาแรกที่มีคนตั้งให้กับผม ก็มาจากแม่นี่ล่ะครับ แม่ชอบเรียกผมว่า "กิมชาย" มันแปลว่าอะไรหว่า เคยถามแม่ แม่บอกว่า "กิม" แปลว่า ทอง จริงป่าวครับ ท่านผู้รู้ช่วยเฉลยด้วย แล้วแม่ผมเอาชื่อเล่นกับ "กิม" มารวมกันได้งัยอ่ะเนี่ย งง

พอเข้าเรียนชั้นประถม ก็ได้ฉายาจากเพื่อน ๆ เลยครับ เพื่อนเรียกว่า "ถั่ว" ครับ เอ่อ !!! ตรงไหนของเรามันเหมือนถั่วเหรอ จำเหตุผลไม่ได้แล้วด้วย เรื่องมันผ่านมานานแล้ว เพื่อน ๆ ชั้นประถมก็เรียก "ถั่ว" มาตลอดเลยครับ จนจบ ป.6 ก็ย้ายโรงเรียน ไปเข้าเรียนมัธยม 1 เข้าไปก็ได้ฉายาใหม่ทันทีเลย ว่า "โดเรม่อน" ตั้งโดยเพื่อนซี้ที่นั่งข้าง ๆ กัน มันบอกว่า ผมหน้ากลม ๆ เหมือนโดเรมอน (ดีว่าหน้าไม่เหลี่ยม) ไอ้ผมก็ว่า ตอนเด็ก ๆ กรูก็ไม่อ้วนนี่หว่า มันเอาตรงไหนมาเหมือน "โดเรม่อน" วะ แล้วเรียกไปเรียกมา มันก็เหลือแค่ "ม่อน" ครับ เป็นชื่อเรียกติดปากของเพื่อนๆ ไปตลอดจนจบ ม.4

พอจบ ม.4 ก็เข้าเตรียมทหารครับ เปลี่ยนที่ใหม่คงไม่มีฉายาแล้วมั้ง ตอนนั้นคิดในใจแบบนั้นนะ และมันก็ไม่มีจริง ๆ ด้วยล่ะ 555 แต่มันดันเรียกว่า "กำ" เฉย ๆ ซะนี่ พวกมันบอกว่า "ชาย" มันยาวไป กรรม -_-! เอากับพวกมันดิ แล้วทีนี้ ชื่อ "กำ" มันเล่นเสียง วรรณยุกต์ง่ายครับ เลยกลายเป็น "กัม" , "กั๊ม" , "กั๋ม" แล้วแต่มันจะเรียกน่ะครับ ก็ต้องตามใจมัน แต่เรียกอย่างไหนก็หันทั้งนั้น เพราะนักเรียนเตรียมทหารหกร้อยกว่าชีวิต มีคนที่มีชื่อประกอบด้วยเสียง "กำ" แค่ ผมคนเดียว ชื่อจริง ไม่โหลครับ ขอบอก แต่ชื่อเล่นมีเป็นแสนมั้ง นี่ก็ไม่โหลอีกเหมือนกัน ทีนี้เพื่อนบางคนน่ารักครับ ถ้ามันอารมณ์ดี ก็จะเรียกว่า "กัมมี่" มั่ง "กั่มกั๊ม" มั่ง แต่ปกติ ก็ "ไอ้กำ" เป็นที่รู้กันว่า มันหมายถึง "กำชัย"

ทีนี้ พอมาเข้าโรงเรียนนายเรือ ไอ้เพื่อน ๆ ทั้งหลายก็หน้าเดิม ๆ ทั้งนั้นแหละ แต่ก็ดั๊นมาตั้งฉายาให้ผมอีกจนได้ ซึ่ง ช่วงชีวิตที่โรงเรียนนายเรือนี่ล่ะ ฉายาหลั่งไหลมาเป็นพรวน จนแอบคิดในใจว่า เราเป็นจอมยุทธ์รึเปล่าวะ มีแต่คนตั้งฉายาให้ แล้วโรงเรียนนายเรือนี่เป็น ยุทธภพ หรืองัย เพราะชื่อจริง ชื่อเล่น แมร่งไม่ใช้กัน ทุกคน มีฉายากันหมด โดยฉายายอดฮิต ก็จะเป็น สัตว์ประเภทต่างๆ ครับ หมา นี่เยอะสุด มีทั้ง หมาเศร้า , หมาเนย , หมาด่าง , หมาสั้น สัตว์อื่นๆ ก็มี เป็ด , งู , แมว , ปลา , จระเข้ , หมี ฯลฯ จนอาจจะเรียกได้ว่า นี่คือสวนสัตว์อีกแห่งหนึ่งของจังหวัดสมุทรปราการ

โดยปีหนึ่ง เพื่อนๆ ยังเรียกผมว่า "กำ" กับสารพัดเสียงที่ผันจาก "กำ" อยู่เหมือนเดิมครับ จนขึ้นปีสองเริ่มมาแล้ว โดยเพื่อนซี้ นักดนตรี นี่เองครับ มันบอกว่าผมหน้าเหมือนแมวนะ และท่าทางเหมือนนักธุรกกิจมากกว่า ทหาร (ใครๆ ก็บอกว่า ผมไม่น่าจะเป็นทหาร) มันเลยตั้งฉายาให้ว่า "นักธุรกิจหนุ่มแมว" โอ้ว โน่ นี่เป็น ฉายาที่ยาวที่สุดเลย ตั้งแต่เคยมีฉายามา จะภูมิใจดีมั้ยวะครับเนี่ย (เลียนแบบน้ำหวานหน่อย ชอบอ่ะ) หลังจากนั้น เพื่อนซี้ นักดนตรีอีกคน ก็เกิดเห็นดีเห็นงามครับ มาจับมือผม เอานิ้วจิ้มๆ แล้วบอกว่าอุ้งมือนุ่มดีนะ เหมือนตีนแมวเลย กรูเรียกมรึงว่า "แมว" ดีกว่า อ้าว มรึง เล่นงี้เลยเรอะ หลังจากนั้น สารพัด ฉายา แมวๆ ก็พรั่งพรูออกมาครับ เช่น "เหมียว" , "เจ้าเหมียว" , "กำเหมียว" , "กำแมว" (มันเอามา Mix & Match ได้เว้ย) "เหมียวหง่าว" , "แมวหง่าว" , "หง่าว" และที่เด็ดสุด ๆ "เหมียวซีล่า" ครับ รู้จักมั้ยครับ แมวเหมียวตัวอ้วนๆ จากเรื่อง ไมเคิล ที่รวมสารพัดแมวน่ะครับ และคงไม่ต้องบอกนะครับ ว่าช่วงเพลง เหมียว ๆ ๆ หง่าว เหมียว ๆ ๆ หง่าว กำลังดัง ผมจะโดนล้อด้วยเพลงนี้บ่อยขนาดไหน

ถัดจากฉายาแมวๆ ก็มีคนมาตั้งฉายาให้อีกแล้วครับ อันนี้ก็ฮิตพอๆ กับ ฉายา แมวๆ ทั้งหลาย เรื่องมันเกิดเมื่อสมัยชั้นหนึ่ง ครับ ช่วงนั้นชีวิตรันทดมากๆ จนทำให้ผมไม่ค่อยอยากจะทำอะไร ใครจะว่าอะไรก็ช่าง ใครจะทำโทษ จะแดก ผมก็ทำ แต่ไร้ซึ่งความรู้สึก ซึ่งเพื่อนๆ จะว่า ว่าผมไม่เอาอะไรสักอย่าง จนเป็นที่มาของคำว่า No หรือ โน คือไม่สนใจ ไม่เอา ผมกลายเป็นคนที่โนที่สุดในรุ่นคนหนึ่ง (ภูมิใจมั้ยเนี่ย) จนได้ฉายามาใหม่ว่า "กำโน" และใช้กันยืดยาวด้วยนะครับ (แอบภูมิใจเล็กๆ ที่หลังจากนั้น คำว่า "No" กลายเป็นสแลงสุดฮิตในโรงเรียนนายเรือ สำหรับเรียกคนที่มันไม่เอาอะไรสักอย่าง 555)

ฉายาต่อไปสืบเนื่องมาจากความโนครับ คือผมต้องเยียวยาจิตใจตัวเองด้วย เสียงดนตรี ครับ ซึ่งผมก็จะชอบฟังเพลงแจ๊ซ อะไร ๆ ก็แจ๊ซ เล่นดนตรีก็แจ๊ซ ดูคอนเสิร์ตก็แจ๊ซ จนเพื่อนคนหนึ่งตั้งฉายาให้ว่า "แจ๊ซ" ซะเลย แล้วมันก็เรียกอย่างนี้ของมันคนเดียว ฉายานี้ไม่ฮิตครับ แต่เจอกี่ทีๆ มันก็เรียกผมว่า "แจ๊ซ" เอากะมันดิ ตั้งเอง เรียกเอง ไม่ฮิต กรูก็จะเรียก ขอบคุณมากเพื่อน

คบๆ กันไปนานๆ เข้า เริ่มรู้นิสัยกันครับ เพื่อนๆ นักดนตรีก็จะรู้ว่า ผมเป็นคนขี้ลืมอย่างหาตัวจับยาก ลืมมันทุกอย่าง โดยเฉพาะ ชื่อ กับ หน้าคน พอคุยๆ กันถึงคนนั้น คนนี้ ผมก็จะถามว่า 'ใครวะ' เป็นประจำครับ จนซี้คนที่ตั้งฉายา "นักธุรกิจหนุ่มแมว" ให้ผม บอกว่า อย่าชื่อแมวเลย ชื่อ "ปลาทอง" ดีกว่า พร้อมกับอธิบายยืดยาวว่า ปลาทองมันเป็นสัตว์ที่ความจำสั้น มันว่ายในตู้ปลาหนึ่งรอบ พอมันกลับมาอีกมันก็จำไม่ได้แล้ว มันจะแบบว่า 'ห้ะ ที่นี่ที่ไหนเนี่ย สวยจังเลย เราไม่เคยมาเลยแฮะ' พอผ่านไปห้านาที วนกลับมาที่เดิม มันก็จะ 'ห้ะ ที่นี่ที่ไหนเนี่ย .... pla pla pla' มันอธิบายเห็นภาพเลยมั๊ยครับ กลายเป็นว่า จากแมวกลายเป็น ปลาทองไปซะงั้น แต่ฉายานี้ก็ไม่ฮิตครับ สู้ ฉายาแมวๆ ของผมไม่ได้

พออยู่ปีสี่ ผมเริ่มเอาโน๊ตบุ๊คไปใช้ และวันๆ ก็จะง่วนอยู่กับการเล่นคอมพ์ครับ เกิดเป็นภาพที่แตกต่างจากนักเรียนนายเรือทั่วๆ ไป อย่างเด่นชัด จนเพื่อนๆ พร้อมใจกั