สภาเรือ

posted on 28 Feb 2006 11:40 by zedth in Navy-Story

ช่วงเวลานี้การเมืองบ้านเรากำลังร้อนระอุ และอึมครึมเสียเหลือเกินนะครับ หลังจากที่ นายกฯทักษิณ ประกาศยุบสภาไปเมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา ผมก็เลยอยากเล่าเรื่อง สภา ขึ้นมาบ้าง ไม่ใช่ สภาผู้แทนราษฎร อันทรงเกียรติหรอกครับ แต่เป็น สภาเรือ

ผมอยากจะให้เวลาคุณผู้อ่านสัก หนึ่งนาที ลองนึกดูว่า สภาเรือ คืออะไร และพอจะมีหน้าตาเป็นอย่างไร ลองนึกดูครับ

...
...
...

เอาล่ะครับ ทุกคน นึกถึงอะไรบ้าง มาครับ ตามมาอ่านคำเฉลย กันเลยดีกว่าครับ (จริง ๆ อยากใช้คำว่า มาฟังคำเฉลย มากกว่านะเนี่ย)

...
...
...

ถ้าผมไม่บอกคุณวันนี้ เชื่อแน่เลย ว่าทุกคนจะต้องนึกไปถึง กลุ่มนายทหารที่มีอำนาจภายในเรือ ที่สามารถออกกฏระเบียบมาบังคับใช้กับทหารและประจำเรือได้ เป็นกลุ่มคนที่มีหน้าที่ในการดูแลผลประโยชน์ของเรือแต่ละลำ หรืออะไรที่คล้าย ๆ กับ สภาผู้แทนราษฎร , สภานิติบัญญัติ , สภาเทศบาล , สภา อบต. ฯลฯ คิดกันแบบนี้ใช่ไหมครับ

แต่จริง ๆ แล้ว สภาเรือ ก็คือ ร้านขายของ ครับ ใช่แล้วครับ ไม่ผิดหรอก ร้านขายของชำ ภายในเรือนี่ล่ะครับ พวกเราทหารเรือเรียกกันว่า สภาเรือ เรียกสั้น ๆ ว่า สภา เรียกพนักงานขาย (ซึ่งก็เป็นจ่าทหารเรือนี่ล่ะ) ว่า เจ้าหน้าที่สภา

สภาเรือ
กิจการสภาเรือขนาดย่อม

ส่วนที่ว่า ทำไมถึงเรียกร้านขายของภายในเรือว่า สภาเรือ อันนี้ผมก็จนใจจริง ๆ ไม่สามารถที่จะหาคำตอบมาให้ผู้อ่านที่รักทั้งหลายได้ เพราะค้นหาเท่าไหร่ ก็ไม่เจอที่มาเสียที (ที่ไปก็ไม่เจอ) ถ้าผู้อ่านท่านใดมีญาติผู้ใหญ่ เป็นทหารเรือเก่า ๆ ลองเลียบ ๆ เคียง ๆ ถามท่าน แล้วเอามาเล่าให้ฟัง (ทีตรงนี้ ทำไมเป็นฟังล่ะ) บ้างนะครับ

สภาเรือ ของพวกเราก็มีของขาย นานาชนิดครับ ไม่ว่าจะเป็น ขนม , ของใช้ส่วนตัว จำพวก สบู่ , แปรงสีฟัน , ยาสีฟัน , แชมพู , ปากกา , เครื่องเขียน แล้วก็มี น้ำอัดลม และที่ขาดไม่ได้เลย คือ มาม่า บางร้านไฮโซหน่อย ก็จะมี ไอศครีม และสินค้าที่ขาดไม่ได้เลยก็คือ บุหรี่ แต่ปัจจุบันนี้ก็ต้องเลิกขายไปโดยปริยาย เมื่อมีกฏกระทรวงห้ามขายบุหรี่ และสูบบุหรี่ ในสถานที่ราชการ

สภาเรือ
กิจการสภาเรือที่ใหญ่โตขึ้นมาหน่อย

และสินค้าอีกประเภทหนึ่งที่ขายดี มีเข้ามีออก อยู่ตลอดก็คือ สินค้า OTOP กลุ่มแม่บ้านทหารเรือ สินค้าจำพวกนี้ ก็ได้แก่ ขนม ทั้งหลาย ไม่ว่าเป็น กะหรี่ปั๊บ , ทองม้วน , คุ๊กกี้ , ขนมปัง , เค้ก , ถั่วทอด บางครั้งก็มี พวกขนมหวานเป็นถุง ๆ อย่าง เต้าส่วน , สาคู , รวมมิตร ฯลฯ บางทีก็เล่นของหนัก อย่าง ซาลาเปา เลยก็มี จะว่าไป สภาเรือ ก็มีส่วนช่วยทำให้ระบบเศรษฐกิจของครอบครัวทหารเรืออย่างเรา ๆ กระเตื้องขึ้นบ้างเหมือนกันนะครับ

สินค้าอีกประเภทหนึ่งที่ชอบเอามาวางขายกันที่ สภาเรือ แต่ขายออกมั่งไม่ออกมั่งก็คือ สินค้าขายตรงทั้งหลาย จากนานาบริษัท สินค้ากลุ่มนี้ ส่วนมากที่ขายออกจะเป็นพวก น้ำหอม , โรลออน อย่างอื่นนี่ไม่แน่ใจครับ แต่เดินไปทีไรก็ยังเห็นอยู่ที่เดิมทุกที คงไม่เวิร์คสักเท่าไหร่


สภาเรือของเรือฟริเกตชั้น Knox

นอกจากสินค้าที่กล่าวมาทั้งหมดแล้ว ก็จะเป็นสินค้าพิเศษ ที่เรือเป็นผู้ทำขึ้นมาจัดจำหน่าย เช่น หมวกเรือ , พวงกุญแจเรือ , จาน , ชาม , ถ้วยกาแฟ , แก้วน้ำ ฯลฯ สินค้าพวกนี้มักจะขายดี โดยเฉพาะหมวกเรือ เพราะเวลาที่มี พลเรือนมาเยี่ยมที่เรือก็มักจะซื้อติดไม้ติดมือกันกลับไป ประจำเรือบางคนก็ซื้อไปให้ญาติ และที่แน่ ๆ ประจำเรือก็ต้องซื้อเก็บไว้เป็นของส่วนตัวหนึ่งใบ ในฐานะที่เป็นกำลังพลของเรือลำนั้นแล้ว

ทหารเรือ
หมวกเรือ สินค้าขายดี
แต่นายแบบ ไม่ใช่ เจ้าชายน้อย นะครับ

และหากมีโอกาสที่เรือได้เดินทางไปยังต่างประเทศ ก็จะมีสินค้าพื้นเมืองของประเทศนั้น ๆ มาขายด้วย เช่น ภาพเขียนสีน้ำของประเทศจีน , ดาบซามูไรจากญี่ปุ่น , ไวน์จากออสเตรเลีย , ตุ๊กตาไม้จากอินโดนีเซีย ฯลฯ แต่สินค้าพวกนี้ไม่ค่อยได้มีโอกาสได้นำมาขายกันบ่อย ๆ หรอกครับ อย่างมากก็ปีละครั้งสองครั้ง อย่างเช่นเรือฝึกนักเรียนนายเรือ ซึ่งมีโอกาสได้ไปต่างประเทศบ่อยที่สุดแล้ว ในบรรดาเรือทั้งหมดในกองทัพเรือ

ส่วน เจ้าหน้าที่สภา นั้นก็จะจัดจากจ่าที่สนใจอยากจะเข้ามาทำงาน ซึ่งก็อาจจะได้ส่วนแบ่งจากกำไร หรือ งดเวรยาม อันนี้ก็แล้วแต่นโยบายของเรือ แต่ที่แน่ ๆ การเป็น เจ้าหน้าที่สภา เหมือนมีเวรมีกรรม เพราะมักจะถูกตามตัวให้มาขายของอยู่ตลอดเวลา เรียกได้ว่า หาเวลาส่วนตัวกันไม่ค่อยได้ บางทีจะเที่ยงคืนอยู่แล้วยังโดนตามตัวมาเปิดสภาก็มี ซึ่งอันนี้ก็ต้องทำใจน่ะครับ แต่ เจ้าหน้าที่สภา ก็ไม่ได้มีคนเดียวหรอกครับ มีอย่างน้อย ๆ ก็สามคน ไว้เปลี่ยนเวรกัน

เรือบางลำ ก็มีเวลาเปิดปิด สภาเรือ แน่นอน คือเปิดเฉพาะช่วงพัก บางลำที่สามารถทำกำไรงาม ๆ จากการขายของในสภาได้ ก็จะให้เปิดได้ทั้งวัน อย่างเช่น เรือฝึกนักเรียนนายเรือ หรือ นักเรียนจ่า เมื่อถึงฤดูกาลฝึกก็จะมีการโหลดขนม ของใช้ ของกิน ขึ้นเรือกันอย่างเต็มพิกัด เพราะช่วงเวลาแห่งการทำเงินได้มาถึงแล้ว เพราะว่านักเรียนเหล่านี้ มีกำลังซื้อสูงมาก ๆ และคนก็เยอะด้วย เรียกได้ว่าพักเมื่อไหร่ ก็จะมามุงซื้อขนมกันตลอด สมัยที่ผมอยู่ปีหนึ่ง ลงฝึกบน ร.ล.สิมิลัน ซึ่งมี นักเรียนลงเรือลำนี่เยอะมาก ๆ ประมาณสองร้อยคนเห็นจะได้ ส่งผลให้กิจการ สภาเรือ ของเรือลำนี้ เฟื่องฟูเป็นอย่างมาก จนต้องเปิดสาขาสองเพิ่มขึ้นอีกแห่งบนดาดฟ้าเรือ เพื่อลดปัญหาการแออัด แย่งกันซื้อของ และถึงกับออกบัตรแทนเงินสด เพื่อที่นักเรียนจะได้ไม่ต้องใช้เงินสดในการซื้อของให้ยุ่งยาก ถึงเวลาเบี้ยเลี้ยงนักเรียนออก ก็ไปตัดเบี้ยเลี้ยงได้เลย ได้เงินแน่นอน

ปัญหาใหญ่ ๆ ของกิจการ สภาเรือ ที่เรือทุกลำมักจะประสบก็คือ กินแล้วไม่จ่าย หร